De dood is als het doven van een kaars. Als de ochtend is aangebroken schuilt achter de tranen van verdriet de glimlach van de herinnering


de-dood-is-als-het-doven-van-een-kaars-als-de-ochtend-is-aangebroken-schuilt-achter-de-tranen-van-verdriet-de-glimlach-van-de-herinnering
onbekenddedoodisalshetdovenvaneenkaarsalsdeochtendaangebrokenschuiltachtertranenverdrietglimlachherinneringde dooddood isis alsals hethet dovendoven vanvan eeneen kaarsals dede ochtendochtend isis aangebrokenaangebroken schuiltschuilt achterachter dede tranentranen vanvan verdrietverdriet dede glimlachglimlach vanvan dede herinneringde dood isdood is alsis als hetals het dovenhet doven vandoven van eenvan een kaarsals de ochtendde ochtend isochtend is aangebrokenis aangebroken schuiltaangebroken schuilt achterschuilt achter deachter de tranende tranen vantranen van verdrietvan verdriet deverdriet de glimlachde glimlach vanglimlach van devan de herinneringde dood is alsdood is als hetis als het dovenals het doven vanhet doven van eendoven van een kaarsals de ochtend isde ochtend is aangebrokenochtend is aangebroken schuiltis aangebroken schuilt achteraangebroken schuilt achter deschuilt achter de tranenachter de tranen vande tranen van verdriettranen van verdriet devan verdriet de glimlachverdriet de glimlach vande glimlach van deglimlach van de herinneringde dood is als hetdood is als het dovenis als het doven vanals het doven van eenhet doven van een kaarsals de ochtend is aangebrokende ochtend is aangebroken schuiltochtend is aangebroken schuilt achteris aangebroken schuilt achter deaangebroken schuilt achter de tranenschuilt achter de tranen vanachter de tranen van verdrietde tranen van verdriet detranen van verdriet de glimlachvan verdriet de glimlach vanverdriet de glimlach van dede glimlach van de herinnering

De dood is niet het doven van het licht, maar het uitblazen van de lamp omdat de dag is aangebrokenDe roep van de dood is een roep van liefde. De dood kan zoet zijn als we bevestigend antwoorden, als we hem accepteren als één van de grote eeuwige vormen van leven en transformatieJong heeft men tranen zonder verdriet, oud verdriet zonder tranenIn de jeugd vindt men tranen zonder verdriet, in de ouderdom verdriet zonder tranenOok tranen komen van pas: met tranen kun je ijzer ontroeren. Laat haar, indien mogelijk, je vochtig geworden wangen zien. Als de tranen het laten afweten (want deze verschijnen niet altijd wanneer ze nodig zijn) raak dan je ogen aan met een natte handik ben te zeer mens om niet bewogen te worden door het verdriet van anderen, en als ik geen middel vind om hun lijden te verzachten, heeft mijn menselijke natuur zoveel pijn, dat ik er naar snak de dood te mogen omhelzen als een lang verloren vriend